صفحه ضمیر آدمیان پر از سیاه و سپید است
تا چیدمان مهره ها معنا یابد
...
امروز زندگی رازش را فریاد می زد:
بارش باران و تابش توامان خورشید
من
.
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت 18:55 توسط امین
|
آرام بخواب
در عمق گَنگِ گُنگِ مستدیر پارک لاله
بودای کوچک!
رسم نیروانا گذشتن از تعلقات است
جاودانگیت مبارک
----------------------------------------
به پاس هم راهی 4 ساله ات در بزم دود و آتش
من
.
+ نوشته شده در شنبه بیست و نهم فروردین 1388ساعت 18:51 توسط امین
|
سرشک دیدگانم هم شور با تو بودن دارند
مزمزه می کنم
التهاب شور دوریت را
من
.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم فروردین 1388ساعت 13:18 توسط امین
|
حالا من به کنار!
جواب سرو باغتان که اسممان را بر رویش حک کردی چه می دهی؟
من
.
---------------------------------------------------
پ.ن: صرفاً یک متن بود بدون شاهد مثال
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و پنجم فروردین 1388ساعت 1:29 توسط امین
|
گم کرده ام
روزی،چیزی،جایی:
تجسم صنوبری احساسم را
در تبلور پنج انگشتی گرمایت
پیدا شده ام
در عمق سیاه نگاهت
من
.
+ نوشته شده در شنبه بیست و دوم فروردین 1388ساعت 1:17 توسط امین
|
امروز بند کفشم زیر پایم ماند
قدم از قدم برنداشتم:
استحاله ساده ضرورت ها به محدودیت ها
من
.
+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم فروردین 1388ساعت 2:29 توسط امین
|
آینه ضمیرم را درهم شکستم تا هر ذره اش طرح تو گیرد
من
.
+ نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388ساعت 17:27 توسط امین
|
برگ زردی بودم، محکوم به سقوط از درخت خاطرات
پیش از آنکه به زمین افکنده شوم دل به نسیم مهرت سپردم؛
امروز بر بلندای آسمانم.
من
.
+ نوشته شده در شنبه یکم فروردین 1388ساعت 12:6 توسط امین
|
