CUAUHTEMOC

توشه می بندم کنون
بهر رفتن تا تماشای بلندای حضورت در خیال

توشه می بندم کنون
بهر گم گشتن میان کوچه باغ سبز یادت
بهر یادت
بهر یادت کای بُوَد اندر بیابان دلم چون یک نهال

توشه می بندم کنون
توشه ای از جنس من
توشه ای پر از تمام بودنم با یاد تو
توشه ام پر از خیال پاک تو

توشه می بندم کنون
خستگی هایم کنار توشه ام
گریه های بی قرارم بهر تو
درد هایی پر عذاب
رنج هایی جان گداز
من همه بنهاده ام در گوشه ای از این اتاق
تا نباشد غیر یادت در کنار

توشه می بندم کنون
مقصدم رفتن ز این دشت غم انگیز ملال
مقصدم اوج خیال
مقصدم بازآمدن در کوی توست

توشه می بندم کنون
لیک می دانم که باز
پای لنگم - هرچه بین ما گذشت و هردومان تنها گذاشت-
گویدم:
توشه را بگشا که دیگر دیر شد بهر سفر

من
.

تصمیم گرفتم اسم اون قطعه تک نوازی سه تار رو بذارم نوای باران.

می زند زخمه خود را آرام
قطره قطره باران
بر تمام قلبم

می زند زخمه خود را آرام
می زند بر سر من
یاد روزی با تو
زیر این مخمل ناز
زیر چتر باران

می زند زخمه خود را آرام
دل من در شور است
یاد آن دشت خیال
که پر از شادی و شور و شعف و بهروزی
مالامال خیال
همه بودش بهجت
چه همایون بود آن روز عزیز
دیرگاهی است که دل
می کند یاد تورا
من ندانم که سه گاه است آیا یا که چهار
لیک دانم که دلم بهر تو در شور و نواست

می زند زخمه خود را آرام
دل من کوک نداند که چه است
می زند زنگ ولی
زنگ آن رنگ تورا می گیرد

می زند زخمه خود را آرام
دل من می لرزد
می شود آیا باز؟
که از این یکه نوازی بجهد
و بسازیم نوایی دلکش
در دستگاه وصال
گوشه ما دو نفر
یک یکم نه شش و هشت
و نه حتی کمتر
برسد بانگ دل ما تا عرش

می زند زخمه خود را آرام
من نشستم تنها
زیر این اوج خیال
سرخوشم با یادت
نیمی از نیمکت من خالی است
وقت آن است که تو بازآیی

من
.

دیگر برایم مهم نیست درباره ام چه فکری می کنی
چرا که دیر زمانی است که خودم هم درباره خودم نمی اندیشم
من
.